Które prawo ma zastosowanie?

Zgodnie z Rozporządzeniem UE nr 650/2012 w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach spadkowych, prawem właściwym dla dziedziczenia jest co do zasady prawo państwa, w którym zmarły miał zwykły pobyt w chwili śmierci. Gdy dana osoba zmarła na terenie Polski, oznacza to, że postępowanie spadkowe odbywa się zgodnie z polskimi przepisami, a spadkobierca może uzyskać sądowe lub notarialne poświadczenie dziedziczenia zgodnie z polskim kodeksem cywilnym.

Co szczególnie ważne, istnieje rozróżnienie między prawem spadkowym a prawem podatkowym. O ile, dziedziczenie w podanej wyżej sytuacji reguluje prawo polskie, to kwestie podatkowe, w tym podatek od spadków i darowizn, podlegają prawu kraju zamieszkania spadkobiercy. W przypadku rezydenta Hiszpanii oznacza to obowiązek.

Obowiązki spadkobiercy w Hiszpanii, a terminy

Hiszpański rezydent podatkowy, który dziedziczy majątek po zmarłej osobie z zagranicy, ma obowiązki wobec hiszpańskiej Agencji Podatkowej (Agencia Tributaria). Najważniejszy z nich to złożenie deklaracji podatkowej dotyczącej dziedziczenia w terminie 6 miesięcy od daty śmierci spadkodawcy. Spadkobierca musi wypełnić formularz Modelo 650, nawet jeśli ostatecznie podatek nie jest należny, np. gdy wartość spadku nie przekracza kwoty wolnej od podatku.

Jeśli z obiektywnych powodów nie jest możliwe złożenie dokumentów w wymaganym terminie, spadkobierca może w ciągu pierwszych 5 miesięcy złożyć wniosek o przedłużenie terminu, co daje możliwość uzyskania dodatkowych 6 miesięcy na załatwienie formalności.

Konsekwencje przekroczenia terminów

W przypadku przekroczenia 6-miesięcznego terminu na złożenie deklaracji, można złożyć deklarację po terminie, co jednak skutkuje naliczeniem odsetek, a potencjalnie także karą finansową. Wysokość kary może być jednak minimalizowana poprzez odpowiednie uzasadnienie opóźnienia.

Wśród najczęściej akceptowanych przez hiszpańską Agencję Podatkową przyczyn opóźnień można wymienić brak dostępu do dokumentów w Polsce, przebywanie spadkobiercy za granicą uniemożliwiające wcześniejsze zorganizowanie spraw, niejasny lub rozdrobniony skład majątku utrudniający oszacowanie, przedłużony okres żałoby czy obowiązki rodzinne.

Opodatkowanie w zależności od regionu

Wysokość opodatkowania spadku w Hiszpanii zależy od wspólnoty autonomicznej, w której rezydent ma miejsce zamieszkania. W niektórych regionach, takich jak Katalonia, Madryt czy Andaluzja, obowiązują wysokie ulgi lub nawet całkowite zwolnienia dla dzieci dziedziczących po rodzicach. Często kwota wolna od podatku wynosi 100.000 euro lub więcej. Niezależnie od tego, czy ostatecznie podatek jest należny, formularz Modelo 650 musi zostać złożony zawsze.

Praktyczne kroki do realizacji obowiązków

Realizacja obowiązków spadkobiercy wymaga systematycznego podejścia. Najpierw należy uzyskać z Polski niezbędne dokumenty. Następnie trzeba zlecić tłumaczenia przysięgłe kluczowych dokumentów i sporządzić listę składników spadku wraz z ich wartością na dzień śmierci.

Formularz Modelo 650 można złożyć samodzielnie elektronicznie, jeśli posiada się certyfikat cyfrowy, lub przez pełnomocnika, na przykład prawnika. Jeśli upłynęło już 6 miesięcy od śmierci spadkodawcy, konieczne jest przygotowanie wniosku o złożenie po terminie z odpowiednim uzasadnieniem oraz dołączenie aktu zgonu, uzasadnienia i kopii dokumentu tożsamości.

Dziedziczenie transgraniczne to proces wymagający precyzji i znajomości przepisów obydwu krajów. Właściwe przygotowanie dokumentów i dotrzymanie terminów pozwala uniknąć niepotrzebnych komplikacji i dodatkowych kosztów, zapewniając sprawną realizację obowiązków spadkobiercy wobec hiszpańskiej Agencji Podatkowej.

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Jako kancelaria specjalizująca się w prawie hiszpańskim i polskim, oferujemy kompleksowe wsparcie w sprawach dziedziczenia transgranicznego. Nasi doświadczeni prawnicy pomogą Państwu zrozumieć wszystkie obowiązki, przygotować niezbędne dokumenty i dotrzymać wymaganych terminów. Umów konsultację w naszej kancelarii i uzyskaj profesjonalne wsparcie w realizacji swoich obowiązków spadkowych.

Artykuł Dziedziczenie transgraniczne: co musi wiedzieć spadkobierca mieszkający w Hiszpanii pochodzi z serwisu Prawo Hiszpańskie.

Kolejne konsultacje współorganizowane z Konsulatem RP w Barcelonie pod adresem Avda. Diagonal 601 odbywają się wyjątkowo na Skype w terminach na bieżąco podawanych na stronie Prawo hiszpańskie na platformie Facebook, serdecznie zapraszamy.

Dowiedz się więcej.

Artykuł Konsultacje z prawnikiem w Hiszpanii pochodzi z serwisu Prawo Hiszpańskie.

Zmiany w regulacjach wynajmu nieruchomości w Hiszpanii

Reforma Ley de Arrendamientos Urbanos (LAU)

W Hiszpanii wynajem nieruchomości reguluje głównie Ley 29/1994, de 24 de noviembre, de Arrendamientos Urbanos (Ustawa o Wynajmach Miejskich), która była kilkakrotnie nowelizowana, aby dostosować ją do zmieniających się warunków rynkowych oraz potrzeb zarówno wynajmujących, jak i najemców. Reforma ta, wprowadzona m.in. na mocy Ley 4/2013, de 4 de junio, dokonała zmian, które miały na celu zapewnienie większej stabilności najemcom, szczególnie w kontekście najmu mieszkalnego.

Zgodnie z nowymi przepisami, umowy najmu na cele mieszkaniowe zawierane po wejściu w życie tej reformy muszą mieć minimalny okres trwania:

• 5 lat w przypadku wynajmującego będącego osobą fizyczną,
• 7 lat w przypadku wynajmującego będącego osobą prawną (np. firmą lub funduszem inwestycyjnym).

Dodatkowo, po upływie tego okresu, umowa przedłuża się automatycznie na czas nieokreślony, z możliwością jej rozwiązania przez najemcę lub wynajmującego z zachowaniem odpowiedniego okresu wypowiedzenia. Warto zaznaczyć, że ta zmiana miała na celu zapewnienie większej stabilności wynajmującym, unikając częstych zmian najemców i obniżając ryzyko niepewności na rynku.

Zgodnie z artykułem 9 Ley 29/1994, wynajmujący mają prawo podwyższać czynsz tylko zgodnie z obowiązującymi przepisami, a w przypadku wynajmu długoterminowego, podwyżki są ograniczone przez wskaźniki inflacji lub określone wskaźniki rynkowe. Taka regulacja ma zapobiegać niekontrolowanemu wzrostowi czynszów, co mogłoby prowadzić do nieuzasadnionego obciążenia finansowego dla najemców.

1Zabezpieczenia dla najemców i właścicieli nieruchomości

W ramach tej samej ustawy, wprowadzono również przepisy mające na celu ochronę najemców w przypadku wypowiedzenia umowy najmu. Zgodnie z artykułem 13 LAU, wynajmujący nie może rozwiązać umowy najmu bez podania uzasadnionych powodów, a proces eksmisji wymaga przeprowadzenia procedury sądowej, której celem jest zapewnienie najemcy odpowiedniego czasu na opuszczenie nieruchomości.

Problem Okupas – Zajmowanie nieruchomości bez zgody właściciela

Okupas to osoby, które wchodzą do nieruchomości, zajmując ją, która nie jest zamieszkana, i zaczynają ją użytkować, nie posiadając tytułu prawnego do jej zajmowania. Często związane z tym zjawiskiem jest korzystanie z nieruchomości bez umowy najmu, bez zgody jej właściciela oraz z brakiem jakiejkolwiek formy płatności za wynajem. W Hiszpanii proceder ten stał się szczególnie powszechny w dużych miastach, takich jak Madryt czy Barcelona, gdzie popyt na wynajem nieruchomości jest bardzo wysoki.

Zajmowanie nieruchomości bez zgody właściciela stanowi naruszenie prawa, jednak procedura eksmisji w takich przypadkach była czasochłonna. Warto w tym miejscu przytoczyć przepisy zawarte w Ley 1/2000, de 7 de enero, de Enjuiciamiento Civil (LEC), czyli Ustawie o Postępowaniu Cywilnym, które szczegółowo określają procedurę eksmisji w przypadku nielegalnego zajmowania nieruchomości. Zgodnie z artykułem 250 LEC, właściciel nieruchomości ma prawo wnieść pozew o eksmisję przeciwko osobom, które nielegalnie zajmują jego nieruchomość. Skrócenie procedury eksmisji – Reforma z 2018 r.

Problem okupas stał się na tyle poważny, że hiszpański rząd zdecydował się na wprowadzenie zmian w prawie, które mają na celu skrócenie czasu potrzebnego do przeprowadzenia eksmisji. W 2018 roku wprowadzono przepisy w Ley 5/2018, de 11 de junio, które zmieniły procedurę eksmisji, szczególnie w przypadku nielegalnego zajmowania nieruchomości przez osoby trzecie. Zgodnie z nowymi przepisami, sądy mogą przyspieszyć postępowanie w sprawie eksmisji, co pozwala na szybsze odzyskanie posiadłości przez właściciela.

Ponadto, Ley 5/2018 wprowadza możliwość złożenia skargi w trybie pilnym, co pozwala na szybsze rozpatrzenie sprawy przez sąd. Celem tego rozwiązania było zwiększenie ochrony właścicieli nieruchomości i ograniczenie nielegalnych zajęć.

Nowe regulacje w kontekście eksmisji osób zajmujących nieruchomości bez tytułu prawnego

Zgodnie z Ley 1/2018, jeśli nieruchomość jest nielegalnie zajmowana, właściciel może również wystąpić o natychmiastową eksmisję na podstawie stwierdzenia “usurpación” (usurpacja), a sądy muszą rozpoznać sprawę w bardzo krótkim czasie. Nowe przepisy pozwalają właścicielom na szybsze odzyskanie posiadłości w przypadku, gdy nieruchomość jest zajmowana przez osoby bez tytułu prawnego.

W dniu 3 kwietnia 2025 roku w Hiszpanii weszły w życie istotne zmiany w

prawie nieruchomości, mające na celu zarówno zaostrzenie przepisów dotyczących nielegalnego zajmowania nieruchomości przez tzw. okupas, jak i wprowadzenie nowych regulacji dotyczących wynajmu krótkoterminowego.

W odpowiedzi na rosnący problem nielegalnego zajmowania nieruchomości przez osoby trzecie, wprowadzono zmiany mające na celu przyspieszenie procesu eksmisji. Zgodnie z nowymi przepisami, procedura sądowa dotycząca eksmisji okupas ma być zakończona w ciągu maksymalnie 15 dni od zgłoszenia, a wyrok ogłaszany w ciągu 3 dni od zakończenia rozprawy. Dodatkowo, zaostrzeniu ulegają kary dla osób nielegalnie zajmujących nieruchomości, z możliwością orzeczenia kary pozbawienia wolności do 5 lat za naruszenie miejsca zamieszkania.

Nowe przepisy wprowadzają również zmiany w zakresie wynajmu krótkoterminowego nieruchomości. Aby legalnie prowadzić taką działalność, właściciel musi uzyskać zgodę co najmniej 60% członków wspólnoty mieszkaniowej. Brak takiej zgody skutkuje wezwaniem do zaprzestania wynajmu. Ponadto, wspólnoty mieszkaniowe mają prawo nakładać dodatkowe opłaty na właścicieli wynajmujących nieruchomości turystom, zwiększające koszty utrzymania nieruchomości o maksymalnie 20%. Właściciele, którzy przed 3 kwietnia 2025 roku mieli już zarejestrowane mieszkania turystyczne, nie muszą uzyskiwać nowej zgody wspólnoty.

Od 3 kwietnia 2025 roku zniesiono również program umożliwiający obywatelom spoza Unii Europejskiej uzyskanie prawa do pobytu w Hiszpanii w zamian za dokonanie znacznej inwestycji kapitałowej, tzw. “złote wizy”.

Zmiany te zostały wprowadzone na mocy nowelizacji ustawy o prawie mieszkaniowym (Ley de Vivienda) oraz innych aktów prawnych mających na celu usprawnienie procedur sądowych i dostosowanie regulacji dotyczących wynajmu nieruchomości do aktualnych potrzeb rynku. Nowe przepisy mają na celu zwiększenie bezpieczeństwa właścicieli nieruchomości oraz zapewnienie bardziej sprawiedliwego i przejrzystego rynku wynajmu.

Z perspektywy właścicieli nieruchomości, kluczowe jest zrozumienie przepisów

dotyczących wynajmu i ochrony własności, a także odpowiednie zabezpieczenie nieruchomości przed nielegalnym zajmowaniem. Zaleca się również bieżące monitorowanie zmian w prawie, aby móc skutecznie reagować na potencjalne problemy związane z wynajmem lub okupacją nieruchomości.

Właściciele, którzy napotkali trudności związane z okupas, mogą skonsultować się z nami celem skutecznego odzyskania nieruchomości zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Artykuł Zmiany w wynajmie nieruchomości w Hiszpanii oraz problem okupas pochodzi z serwisu Prawo Hiszpańskie.

W Hiszpanii rozwód może wiązać się z wieloma kwestiami prawnymi, w tym z podziałem majątku wspólnego. Jeśli małżonkowie są współwłaścicielami nieruchomości, jednym z kluczowych aspektów rozwodu będzie zakończenie współwłasności tej nieruchomości. W tym przypadku pomocna okazuje się procedura extinción de condominio, czyli likwidacja współwłasności. Co ważne, przeprowadzając ten proces w odpowiedni sposób, można uniknąć płacenia dodatkowych opłat, takich jak podatek od przeniesienia własności (AJD) czy podatek od wzrostu wartości majątku (alteración patrimonial). Jak to zrobić? O tym poniższy artykuł.

Co to jest Extinción de Condominio?

Extinción de condominio to procedura, która umożliwia zakończenie i rozwiązanie współwłasności nieruchomości. W przypadku rozwodu, gdy małżonkowie są współwłaścicielami domu, mieszkania lub innej nieruchomości, proces ten polega na tym, że jeden z małżonków przejmuje pełną własność nieruchomości. Z kolei drugi małżonek otrzymuje ekwiwalent finansowy w formie spłaty, co umożliwia zakończenie współwłasności i wyeliminowanie wszelkich zobowiązań majątkowych wobec drugiej strony.

Kiedy dochodzi do Extinción de Condominio przy rozwodzie?

W kontekście rozwodu extinción de condominio występuje zazwyczaj w sytuacji, gdy małżonkowie muszą rozdzielić wspólne nieruchomości. Może to

być na przykład dom, mieszkanie lub działka, którą oboje posiadają na wspólnych warunkach. Aby zakończyć współwłasność, konieczne jest przeniesienie własności nieruchomości na jednego z małżonków lub jej podział, jeśli jest to możliwe. Często małżonek, który zostaje w domu (np. ze względu na dzieci), przejmuje nieruchomość na własność, podczas gdy drugi małżonek otrzymuje odpowiednią kwotę w ramach spłaty.

Jak przeprowadzić Extinción de Condominio bez płacenia dodatkowych kosztów?

Przeprowadzając procedurę extinción de condominio w ramach rozwodu, istnieje możliwość uniknięcia płacenia podatków, które co do zasady wiązałyby się z przeniesieniem nieruchomości na jednego z małżonków. Chodzi głównie o dwa typy opłat: • Podatek AJD (Actos Jurídicos Documentados) – jest to podatek od dokumentów prawnych, który wiąże się z aktami notarialnymi. Zwykle płaci się go przy przeniesieniu własności nieruchomości. Nie jest to PCC. • Podatek od zmiany wartości majątku (alteración patrimonial) – jest to podatek związany z przeniesieniem majątku, który może wystąpić, gdy nieruchomość zmienia swojego właściciela.

Aby uniknąć konieczności płacenia tych podatków przy rozwodzie, ważne jest, aby cały proces przeprowadzono w ramach podziału majątku wspólnego, a nie transakcji sprzedaży. Istnieje kilka kluczowych kroków, które pomogą to osiągnąć.

1. Umowa o podział majątku (Convenio Regulador)

Podstawowym dokumentem, który reguluje podział majątku w przypadku rozwodu, jest convenio regulador – umowa rozwodowa, w której strony ustalają, jak zostanie podzielony ich majątek, w tym nieruchomości. W ramach tej umowy małżonkowie mogą ustalić, który z nich stanie się właścicielem nieruchomości, oraz ustalić warunki spłaty, jeżeli jedna ze stron nie dysponuje odpowiednią kwotą, aby natychmiast przejąć nieruchomość.

Jeśli nieruchomość jest przekazywana jednemu z małżonków jako część podziału majątku, uniknie się konieczności płacenia podatku AJD i alteración patrimonial, ponieważ proces ten nie jest traktowany jako transakcja sprzedaży, ale jako podział majątku wspólnego.

2. Spłata drugiego małżonka

Często przy extinción de condominio w ramach rozwodu, osoba przejmująca nieruchomość musi zapłacić drugiemu małżonkowi ekwiwalent w formie spłaty. Może to być jednorazowa kwota lub płatności ratalne. Kluczowe jest, aby ta spłata odbywała się w ramach umowy rozwodowej, a nie jako transakcja sprzedaży. Oznacza to, że jeśli: • Jedna ze stron przejmuje nieruchomość, która zyskała na wartości od momentu jej nabycia, • Wartość ta jest uznawana za zysk kapitałowy, czyli alteración patrimonial,

To przejmujący nieruchomość będzie musiał zapłacić podatek dochodowy od tej różnicy. Wartość wzrostu majątku będzie uznawana za przychód, który podlega opodatkowaniu zgodnie z zasadami IRPF.

Jak obliczany jest ten podatek?

Podatek ten będzie obliczany na podstawie różnicy pomiędzy wartością rynkową nieruchomości w chwili podziału majątku a jej wartością nabycia (czyli wartością, którą osoba zapłaciła za nieruchomość lub wartością, którą miała w chwili zawarcia małżeństwa). Różnica ta jest traktowana jako zysk kapitałowy, który podlega opodatkowaniu.

Przykład:

Jeśli w momencie zakupu nieruchomości jej wartość wynosiła 100 000 euro, a

po kilku latach w wyniku rozwodu jedna strona przejmuje pełną własność tej nieruchomości, która teraz ma wartość rynkową 150 000 euro, to różnica 50 000 euro może zostać uznana za zysk kapitałowy, który będzie podlegał opodatkowaniu na poziomie IRPF.

Kiedy podatek nie występuje?

Warto jednak podkreślić, że w Hiszpanii w kontekście alteración patrimonial mogą występować wyjątki i preferencje podatkowe w przypadku, gdy zmiana majątku odbywa się w ramach: • Podziału majątku po rozwodzie, gdzie nie dochodzi do sprzedaży nieruchomości, a jedynie do jej przekazania pomiędzy małżonkami. • Przeniesienia majątku między małżonkami, gdzie ustawodawstwo może przewidywać ulgę podatkową lub zwolnienie z części opłat.

Jednak, aby uniknąć nieporozumień i opóźnień w obliczeniach, warto skonsultować się z prawnikiem lub doradcą podatkowym, który pomoże właściwie określić, czy w danym przypadku dochodzi do alteración patrimonial, która wymaga opodatkowaniu

Jak zapłacić drugiemu małżonkowi? • Przelew bankowy – Przelew bankowy jest najprostszym sposobem zapłaty, który umożliwia udokumentowanie przekazania środków finansowych. • Płatności ratalne – Jeśli jedna strona nie ma możliwości jednorazowej spłaty, strony mogą uzgodnić płatności w ratach. Warto zadbać o odpowiednią dokumentację tej umowy. • Wymiana majątku – Zamiast gotówki, można przeprowadzić wymianę nieruchomości lub innych składników majątkowych (np. samochodów, akcji, oszczędności).

Brak sprzedaży nieruchomości

Aby uniknąć konieczności płacenia podatku od przeniesienia własności (AJD) oraz podatku od zmiany majątku (alteración patrimonial), należy pamiętać, by nieruchomość nie była sprzedawana w tradycyjny sposób. Spłata drugiego małżonka, jeśli odbywa się w ramach podziału majątku, nie jest traktowana jako sprzedaż, więc te podatki nie będą miały zastosowania.

Wykorzystanie zwolnień podatkowych

W Hiszpanii istnieje możliwość skorzystania z tzw. „planów podatkowych” przy podziale majątku wspólnego, zwłaszcza w przypadku rozwodów. Zwolnienia te mogą dotyczyć podatku AJD, jeśli cała transakcja jest częścią procesu rozwodowego i nie jest traktowana jako sprzedaż.

Dlaczego warto skorzystać z pomocy prawnika?

Choć procedura extinción de condominio może wydawać się prosta, w praktyce wymaga staranności i znajomości przepisów prawnych. Zwłaszcza w przypadku, gdy celem jest uniknięcie opłat podatkowych, istotne jest prawidłowe przygotowanie dokumentów oraz sporządzenie odpowiedniej umowy rozwodowej. Pomoc prawnika, który zna hiszpańskie przepisy prawne, pomoże Ci przejść przez ten proces bezbłędnie i w sposób korzystny podatkowo.

Podsumowanie

Przeprowadzenie extinción de condominio przy rozwodzie może wydawać się skomplikowane, ale z odpowiednią pomocą prawną proces ten może zostać zakończony sprawnie i bez zbędnych kosztów. Uniknięcie opłat takich jak AJD i alteración patrimonial jest możliwe, jeśli cała procedura odbywa się w ramach podziału majątku, a nie jako transakcja sprzedaży. Pamiętajmy, że warto skorzystać z pomocy prawnika, aby zapewnić sobie pewność, że wszystkie kroki są zgodne z prawem i chronią nasze interesy.

W przypadku pytań dotyczących extinción de condominio przy rozwodzie w

Hiszpanii lub chęci uzyskania pomocy w tej sprawie, skontaktuj się z nami. Z przyjemnością pomożemy przejść przez proces rozwodowy i podział majątku w sposób bezpieczny i korzystny.

Artykuł Podział majątku przy rozwodzie w Hiszpanii pochodzi z serwisu Prawo Hiszpańskie.

Administrator danych 

Administratorem danych osobowych jest Kancelaria Prawo Hiszpańskie SL, reprezentowaną przez Katarzynę Krystynę Dylik z siedzibą w Hiszpanii, NIF B10971604 adres: Consell de Cent 413-415 pral 2, 08009 Barcelona. 

Z Administratorem możesz skontaktować się e-mailowo, pisząc na adres: prawo@prawohiszpanskie.pl 

Poniższy dokument składa się z dwóch części: 

1. Polityka prywatności – określa, jakie dane osobowe użytkowników odwiedzających naszą stronę internetową są gromadzone i przetwarzane przez Administratora. 

2. Polityka cookies – zawiera informacje dotyczące stosowania plików cookies i innych narzędzi śledzących na stronie www.prawohiszpanskie.pl.

§1 INFORMACJE OGÓLNE 

Przetwarzamy dane osobowe zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych (RODO) oraz innymi obowiązującymi przepisami prawa o ochronie danych osobowych. 

Pozyskane dane są poufne, bezpieczne i przetwarzane wyłącznie w niezbędnym zakresie. Dane osobowe są gromadzone i chronione zgodnie z wymogami prawa, w sposób rzetelny i przejrzysty dla osoby, której dane dotyczą. Przetwarzamy tylko dane, które są niezbędne w związku z celem przetwarzania. 

Polityka prywatności obowiązuje od dnia 01.01.2025 r. 

§2 CEL 

1. Cel przetwarzania: Prowadzenie statystyk i analiz 

a) Podstawa prawna: art. 6 ust. 1 lit. f RODO. 

b) Cel: Zbieranie informacji o statystykach korzystania z naszej strony w celu usprawnienia świadczonych usług. Dane mogą być archiwizowane do celów wewnętrznych, do czasu wniesienia sprzeciwu. 

2. Cel przetwarzania: Marketing usług Kancelarii 

a) Podstawa prawna: art. 6 ust. 1 lit. f RODO. 

b) Cel: Prowadzenie działań marketingowych dotyczących usług prawnych Kancelarii, w tym promocja usług. Dane będą przetwarzane przez czas niezbędny do realizacji celów marketingowych lub wniesienia sprzeciwu. 

3. Cel przetwarzania: Komunikacja z użytkownikami 

a) Podstawa prawna: art. 6 ust. 1 lit. f RODO. 

b) Cel: Udzielanie odpowiedzi na zapytania przesyłane poprzez formularz kontaktowy, e-mail itp. Dane będą przetwarzane do czasu zakończenia komunikacji lub wniesienia sprzeciwu przez użytkownika. 

4. Cel przetwarzania: Zawarcie i realizacja umowy 

a) Podstawa prawna: art. 6 ust. 1 lit. a RODO. 

b) Cel: Realizacja usług prawnych oraz związane z tym obowiązki podatkowe i rachunkowe. Dane będą przetwarzane przez czas trwania umowy oraz przez okres wymagany przepisami prawa (np. w celu archiwizacji). 

§3 KATEGORIE 

Administrator przetwarza następujące kategorie danych osobowych: 

Imię i nazwisko, adres e-mail, numer telefonu, adres zamieszkania Dane podane w celu skorzystania z usług Kancelarii 

Dane kontaktowe podane podczas komunikacji 

Dane dotyczące płatności, jeśli są wymagane do realizacji usług 

§4 ODBIORCA 

1. Dane osobowe mogą być przekazywane dostawcom usług niezbędnych do realizacji naszej działalności, w tym dostawcom usług płatniczych, hostingowych, usług IT, kancelariom prawnym współpracującym w ramach świadczonych usług oraz podmiotom świadczącym usługi marketingowe. 

2. W przypadku gdy dane osobowe będą przekazywane poza EOG, nastąpi to zgodnie z przepisami RODO, z zapewnieniem odpowiednich zabezpieczeń.

§5 PRAWA OSÓB 

W związku z przetwarzaniem danych osobowych, Klientom przysługuje prawo: 

Dostępu do swoich danych osobowych, 

Sprostowania danych osobowych, 

Usunięcia danych osobowych, 

Ograniczenia przetwarzania danych osobowych, 

Sprzeciwu wobec przetwarzania danych osobowych, 

Cofnięcia zgody na przetwarzanie danych osobowych, jeśli było to podstawą przetwarzania. 

§6 POLITYKA PLIKÓW COOKIES 

1. Pliki cookies są wykorzystywane do: 

Zapewnienia prawidłowego funkcjonowania strony internetowej; Personalizacji treści strony i preferencji użytkowników; 

Analiza ruchu na stronie w celu poprawy jakości usług; 

Reklamy dostosowane do zainteresowań użytkowników, np. poprzez remarketing. 

2. Zmiany ustawień cookies 

3. Użytkownicy mogą zarządzać ustawieniami cookies bezpośrednio w swojej przeglądarce. Blokowanie cookies może wpłynąć na niektóre funkcjonalności strony, jednak zalecamy nie blokować plików cookies, które są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania strony. 

4. Narzędzia i pliki cookies, których używamy 

Google Analytics: Narzędzie do analizy ruchu na stronie. 

Google Ads: Narzędzie do reklamy internetowej. 

Facebook i Instagram Ads: Narzędzia do marketingu na platformach społecznościowych. 

Polityka Cookies obowiązuje od: 01.01.2025 r. 

Regulamin korzystania ze strony Kancelarii Prawo Hiszpańskie SL 

1. Definicje 

Usługi prawne – usługi świadczone przez Kancelarię Prawo Hiszpańskie SL związane z doradztwem prawnym dotyczącym prawa hiszpańskiego. Strona – witryna internetowa prowadzona przez Kancelarię, dostępna pod adresem www.prawohiszpanskie.pl.

2. Zasady korzystania ze strony 

Strona internetowa Kancelarii Prawo Hiszpańskie SL jest dostępna dla wszystkich użytkowników, którzy wyrażają zgodę na warunki niniejszego regulaminu. Korzystając ze strony, użytkownik akceptuje zasady polityki prywatności i cookies. 

3. Usługi świadczone przez Kancelarię 

Kancelaria świadczy usługi doradztwa prawnego w zakresie prawa hiszpańskiego. Usługi mogą obejmować porady prawne, reprezentowanie klientów w sprawach prawnych, przygotowywanie dokumentów i umów. 

4. Odpowiedzialność 

Kancelaria nie ponosi odpowiedzialności za treści w tym komentarze czy zapytania wysyłane przez formularz kontaktowy przez jej Użytkowników. 

5. Zmiany regulaminu 

Kancelaria zastrzega sobie prawo do wprowadzania zmian w regulaminie. O zmianach użytkownicy będą informowani za pośrednictwem strony internetowej.

Regulamin obowiązuje od 1.01.2025

Artykuł Polityka prywatności pochodzi z serwisu Prawo Hiszpańskie.

Gdzie należy się rozliczyć?

Zgodnie z artykułem 8 Ustawy 35/2006 o Podatku dochodowym od osób fizycznych, zobowiązaną do uiszczenia podatku dochodowego jest osoba fizyczna mająca miejsce zwykłego pobytu na terytorium Hiszpanii. Podatek dochodowy od osób fizycznych (hiszp. IRPF – Impuesto sobre la Renta de las Personas Físicas) odprowadzany jest od dochodu osoby fizycznej rozumianego jako ogół dochodów niezależnie od miejsca ich uzyskania, a zatem obowiązek ten dotyczy również dochodów uzyskanych poza granicami Hiszpanii, w tym dochodów uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości położonej poza Hiszpanią.

Sprzedaż nieruchomości położonej w Polsce

Zgodnie z regulacjami wspomnianej Ustawy, rezydent podatkowy Hiszpanii, sprzedając nieruchomość położoną poza terytorium Hiszpanii, ma obowiązek rozliczenia się z dochodu w Hiszpanii.

Jednakże artykuł 6 Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisanej w Madrycie dnia 15.11.1979 r. stanowi, że dochody z majątku nieruchomego mogą być opodatkowane w państwie, w którym ten majątek jest położony – a więc w Polsce.

W tej sytuacji zastosowanie miał do tej pory artykuł 23 ustęp 2 pkt a) Umowy, zgodnie z którym: „Hiszpania powinna zwolnić ten dochód z opodatkowania, ale przy obliczaniu podatku od pozostałej części dochodu (lub majątku) danej osoby (tzw. renta mundial), może zastosować stopę podatkową, która byłaby aplikowana w wypadku, gdyby nie zastosowano zwolnienia co do części dochodu (lub majątku) opodatkowanego w Polsce oraz b) Hiszpania, wymierzając podatki osobom mającym miejsce zamieszkania lub siedzibę w Hiszpanii, włączy do podstawy opodatkowania dochód, który zgodnie z postanowieniami artykułów 10 i 12 niniejszej umowy może być także opodatkowany w Polsce, i dopuści odjęcie od kwoty podatku, mierzonej od tej podstawy, kwoty równej podatkowi zapłaconemu w Polsce. Taka ulga nie będzie w żadnym razie przekraczać tej części podatku, wyliczonego przed zastosowaniem zniżki, która odnosi się do dochodu, który został opodatkowany w Polsce zgodnie z postanowieniami artykułów 10 i 12 niniejszej umowy.”

Od 1 stycznia 2022 roku Hiszpania stała się sygnatariuszem Konwencji MLI (Multilateral Instrument).

Czego dotyczy Konwencja MLI?

Konwencja MLI jest wielostronnym porozumieniem, mającym na celu modernizację istniejących umów o unikaniu podwójnego opodatkowania (UPO) w celu implementacji środków zapobiegających erozji bazy podatkowej i transferowi zysków (BEPS). Dzięki tej konwencji możliwe jest szybkie wprowadzenie zmian do licznych UPO na całym świecie bez konieczności negocjowania nowych umów dwustronnych.

28 września 2021 roku Hiszpania przystąpiła do Konwencji MLI OECD, mającej na celu wprowadzenie środków związanych z konwencjami podatkowymi oraz zapobieganie erozji bazy podatkowej i przenoszeniu zysków. Konwencja ta, negocjowana przez ponad 100 krajów i jurysdykcji z całego świata, weszła w życie w Hiszpanii 1 stycznia 2022 roku, dołączając do 67 jurysdykcji spośród 96, które dotychczas ratyfikowały Konwencję.

Konwencja ta jest jednym z najważniejszych rezultatów Projektu BEPS OECD/G20, uznawanym za główny instrument na świecie do aktualizacji konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania, umożliwiającym jurysdykcjom wprowadzenie wyników Projektu BEPS do swoich obowiązujących konwencji bez konieczności prowadzenia dwustronnych negocjacji.

Hiszpania zdecydowała się na rezerwę przewidzianą w artykule 35.7 MLI, zgodnie z którą, aby modyfikacje dwustronne miały skutki, musi powiadomić każde z tych państw o zakończeniu procedury ratyfikacji. Hiszpania, wraz z Niemcami, jest jednym z niewielu krajów, które skorzystały z tej rezerwy, dlatego w większości przypadków nie będzie konieczne czekanie na tę komunikację od drugiego państwa.

1. W odniesieniu do podatków potrącanych u źródła od 1 stycznia roku rozpoczynającego się po upływie 30 dni od daty otrzymania ostatniej z notyfikacji przekazanych przez każdą z jurysdykcji, które złożyły rezerwę z artykułu 35.7. Jeśli chodzi o umowę, w której tylko Hiszpania złożyła rezerwę, a komunikacja zostanie dokonana przed grudniem tego roku, wejście w życie nastąpiło 1 stycznia 2022 roku, w przeciwnym razie był to 1 stycznia 2023 roku.

2. W odniesieniu do pozostałych podatków, dla podatków pobieranych w odniesieniu do okresów podatkowych rozpoczynających się po upływie sześciu miesięcy od 30 dni po dacie otrzymania ostatniej z notyfikacji przekazanych przez każdą z jurysdykcji kontraktujących, które złożyły rezerwę z artykułu 35.7. Oznacza to, że jeśli chodzi o umowę, w której tylko Hiszpania złożyła rezerwę, skutki dotyczą okresów podatkowych rozpoczynających się po upływie 30 dni i sześciu miesięcy od notyfikacji.

Zmiana metody unikania podwójnego opodatkowania

Na mocy uregulowań konwencji MLI dotychczasowe brzmienie art. 23 ust. 1 UPO między Polską a Hiszpanią zostało zastąpione art. 5 ust. 6 Konwencji. Potwierdzenie przez Polskę nastąpiło 1 czerwca 2022 roku. Z powyższego wynikają zmiany w metodzie unikania podwójnego opodatkowania.

Konwencja MLI zmienia w niektórych polskich umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania (dalej: UPO) metodę unikania podwójnego opodatkowania – z metody wyłączenia (zwolnienia) z progresją na metodę odliczenia (zaliczenia/kredytu) proporcjonalnego.

Wyłączenie z progresją vs. odliczenie proporcjonalne

Pierwsza metoda polega na tym, że dochód uzyskany za granicą jest wyłączony z opodatkowania w kraju rezydencji, ale dochód ten jest uwzględniany przy ustalaniu stawki podatkowej dla pozostałego dochodu. Innymi słowy, dochód zagraniczny nie podlega opodatkowaniu w kraju rezydencji, ale wpływa na wysokość stawki podatkowej stosowanej do dochodu uzyskanego w kraju.

Metoda odliczenia proporcjonalnego polega na tym, że dochód uzyskany za granicą jest opodatkowany w kraju rezydencji, ale podatek zapłacony za granicą może zostać odliczony od podatku należnego w kraju rezydencji. Odliczenie to jednak nie może przekroczyć kwoty podatku należnego w kraju rezydencji.

Jakie czynności są po stronie podatnika?

Należy złożyć deklarację do hiszpańskiego Urzędu Skarbowego tzw. declaración de la operación en el IRPF, por ganancias patrimoniales z danej czynności prawnej jaką jest sprzedaż nieruchomości. Na tej podstawie możemy otrzymać decyzję o zwolnieniu z opodatkowania.

Niemniej sam podatek od powyższej czynności prawnej byłby naliczony od zysku ze sprzedaży a nie jej ogólnej wartości. Nie zapominajmy, że jeśli wartość, która pojawi się na koncie ze sprzedaży przewyższy 50.000€ jesteśmy zobligowani do złożenia deklaracji tzw. modelo 720.

W razie wątpliwości lub pytań, zapraszamy do kontaktu

Artykuł Sprzedaż nieruchomości zagranicą przez osobę będącą rezydentem podatkowym w Hiszpanii pochodzi z serwisu Prawo Hiszpańskie.

W ostatnich miesiącach polska flaga zyskała na znaczeniu w hiszpańskich marinach. Po „zatrzaśnięciu drzwi” przez Holandię, której bandera nie jest już uznawana w wielu państwach UE, faworyzujące nowe polskie przepisy stały się rozwiązaniem dla setek statków.
W Polsce od 1 sierpnia 2020 r. obowiązują nowe przepisy dotyczące rejestracji jachtów i innych jednostek pływających o długości do 24 m.
Jak wiadomo każdy jacht wymaga oficjalnej rejestracji a rejestracja łodzi pod polską banderą niesie ze sobą wiele korzyści pośród których możemy wyróżnić:

• szybki i mało skomplikowany proces;
• oficjalna rejestracja flagi wydana przez polskie władze;
• brak przeglądów dla łodzi o długości do 15 m;
• brak ograniczeń morskich – można wypływać statkiem w dowolne miejsce na świecie;
• brak rocznych opłat za przedłużenie –certyfikat wydawany jest bezterminowo.

Obowiązkowi rejestracji podlegają:

1. Jacht oraz jednostka pływająca używana do amatorskiego połowu ryb, o długości co najmniej 7,5 m lub napędzie mechanicznym o mocy co najmniej 15 kW;
2. Jednostka pływająca używana do połowów rybackich;
3. Jednostka pływająca uprawiająca żeglugę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
   o ile nie posiada innej niż polska przynależności.

W Hiszpanii łodzie rekreacyjne o długości od 2,5 do 24 metrów muszą być zarejestrowane. Dekret królewski 875/2014 o kwalifikacjach żeglarskich w swoich postanowieniach stanowi, że obywatele hiszpańscy mogą zarejestrować łódź za granicą. Przepis ten otwiera możliwość rejestracji łodzi w Polsce.
Dokumenty niezbędne do rejestracji w Polsce:

• Jeśli jednostka pływająca była wcześniej zarejestrowana w innym kraju, należy przedstawić świadectwo wyrejestrowania; –
• Jeśli jednostka jest nowa wymagana jest faktura zakupu;
• Jeśli jest z drugiej ręki, umowa kupna potwierdzająca własność;
• Kolorowe zdjęcie przedstawiające burtę statku;
• Kolorowe zdjęcie tabliczki z numerem seryjnym;
• skan dowodu tożsamości lub paszportu właściciela /właścicieli jednostki;
• Pełnomocnictwo (konieczne jest posiadanie osoby upoważnionej w Polsce);
• Kolejną ważną kwestią jest akredytacja parametrów technicznych. Jeżeli łódź posiada deklarację zgodności CE wystarczy dostarczyć ten dokument. Choć w łodziach bez oznakowania CE (jak np. w przypadku łodzi wyprodukowanych przed 1998 r.), można go zastąpić odpowiednią deklaracją właściciela.
  W toku procesu w zależności od konkretnego przypadku może okazać się niezbędne dołączenie stosownych oświadczeń właściciela np. o miejscu zamieszkania.
  Jeżeli dokumenty nie są w języku polskim należy dołączyć tłumaczenia sporządzone przez tłumacza przysięgłego.
  Rejestrując jednostkę właściciel musi zadeklarować, czy zamierza eksploatować jednostkę na wodach śródlądowych, na wodach morskich, czy też zarówno na wodach śródlądowych, jak i morskich. W przypadku zamiaru eksploatacji jednostki zarówno na wodach śródlądowych, jak i morskich, będzie ona zarejestrowana jako jednostka morska.

Dokument rejestracyjny ma wygodną i funkcjonalną formę plastikowej karty i zawiera podstawowe informacje dotyczące jednostki pływającej a jednocześnie jest dowodem polskiej przynależności państwowej i dowodem własności jednostki. Jest to dokument z informacjami podobnymi do tych, jakie oferuje Zezwolenie Nawigacyjne dla statków pływających pod banderą hiszpańską.

Rejestracja jachtów i jednostek pływających odbywa się poprzez elektroniczny ogólnokrajowy system REJA24. Dokumenty w formie skanów można przesłać w formie skanów, niestety przy odbiorze certyfikatu niezbędne jest okazanie wszystkich oryginałów do czego można upoważnić pełnomocnika w Polsce. Jako profesjonaliści doświadczeni w rejestrowaniu jednostek pływających świadczymy kompleksowe usługi w tym zakresie. Od wypełnienia i złożenia wniosku, po kontakt z odpowiednimi urzędami i odbiór certyfikatu.

Artykuł Rejestracja jachtów i innych jednostek pływających w Polsce pochodzi z serwisu Prawo Hiszpańskie.

Artykuł Pomoc prawna dla Polaków w Barcelonie pochodzi z serwisu Prawo Hiszpańskie.

Artykuł Dzień Polki w Barcelonie pochodzi z serwisu Prawo Hiszpańskie.

Do bliższej analizy tej tematyki skłonił mnie wyrok hiszpańskiego Trybunału Konstytucyjnego wydany w październiku 2019 r., który wywołał wiele kontrowersji i budził skrajne opinie na tyle, że po 4 miesiącach od jego ogłoszenia nastąpiła zmiana przepisów.

Zgodnie z polskim Kodeksem pracy przebywanie pracownika na zwolnieniu lekarskim wyklucza możliwość rozwiązania z nim umowy o pracę. Jeśli jednak choroba trwa dłużej niż się przewiduje lub pracownik korzysta ze zwolnień lekarskich zbyt często to czy pracodawca ma prawo go zwolnić? Czy będąc na zwolnieniu lekarskim na pewno możemy być pewni, że powrót do pracy będzie możliwy? Czy prawo przewiduje limity czasowe nieobecności pracownika i kiedy pracodawca ma podstawę by zwolnić swojego pracownika nawet podczas jego uzasadnionej nieobecności w pracy? Na te pytania oraz inne powiązane zagadnienia związane z prawem pracy odpowiem analizując przepisy prawa hiszpańskiego oraz polskiego.

Kontrowersje wokół wyroku Sądu pracy podtrzymanego w drugiej instancji

Zacznijmy od początku czyli od analizy wyroku hiszpańskiego Trybunału Konstytucyjnego. Jednym z powodów będących podstawą do rozwiązania umowy z pracownikiem jest jego nieobecność w pracy. Wydaje się logiczne, że jeżeli osoba wielokrotnie nie spełnia swojego obowiązku i nie stawia się w pracy, zatrudniający może podjąć środki skutkujące zwolnieniem dyscyplinarnym. Inną kwestią jest to czy osoba nie stawia się w pracy z powodów uzasadnionych, które są przewidziane przez prawo.

Jak się okazuje Hiszpania ogranicza prawo nieobecności w pracy z powodu choroby do procentu godzin w odniesieniu do godzin przepracowanych. Najlepszym na to dowodem jest złożenie pozwu przez pracownika, który został zwolniony przez firmę z powodu usprawiedliwionej nieobecności w pracy, z żądaniem unieważnienia zwolnienia zasłaniając się naruszeniem podstawowych praw pracowniczych. Sprawa została rozpatrzona przez Sąd pracy w Barcelonie, który przyznał rację pracodawcy, orzekając, iż miał podstawy do zwolnienia swojego pracownika. Ten nie zgodził się z wyrokiem i odwołał się do Trybunału Konstytucyjnego argumentując, że Statut Pracownika pociąga za sobą „oczywistą groźbę lub przymus wobec chorego pracownika, zniechęcając go do pozostania w tymczasowej niezdolności do pracy z obawy przed zwolnieniem”.

Podstawa prawna, która umożliwia zwolnienie pracownika podczas usprawiedliwionej nieobecności

W celu zrozumienia omawianej sprawy przyjrzyjmy się jak brzmi przywołany artykuł Statutu Pracowników, który okazał się podstawą do zwolnienia pracownika w przypadku usprawiedliwionej nieobecności. Mowa o art. 52 lit. d), pracownika można zwolnić: „W przypadku nieobecności w pracy, nawet uzasadnionej, ale sporadycznej, która osiąga dwadzieścia procent dni roboczych w ciągu dwóch kolejnych miesięcy, pod warunkiem, że łączna nieobecność w poprzednich dwunastu miesiącach osiągnie pięć procent dni roboczych lub dwadzieścia pięć procent w ciągu czterech kolejnych miesiącach w okresie 12 miesięcy ” Właśnie ten przepis dał podstawę do podtrzymania wyroku wydanego przez Sąd pracy w Barcelonie. Trybunał Konstytucyjny mając na względzie przywołany artykuł orzekł, że firma nie naruszyła prawa do ochrony zdrowia pracownika, ale poparła prawo do ochrony produktywności swojej firmy.

Przedstawiając w liczbach nieobecność pracownika wyglądała ona następująco: w ciągu dwóch następujących po sobie miesiącach (40 dni roboczych) pracownik był nieobecny przez 9 dni roboczych co daje 22,5%. Ponadto w ciągu ostatnich dwunastu miesięcy minęło ponad 5% dni roboczych. Podstawiając te liczby pod omawiany przepis rachunek się zgadza, co dało podstawę do podtrzymania wyroku przez organ drugiej instancji. Pojawiło się wiele głosów krytyki pod adresem TK, że zbyt dosłownie podszedł do wykładni prawa i nie wziął pod uwagę przyczyny przez którą pracownik dopuścił się nieobecności w pracy. Sam TK argumentował, że: „Przyczyną zwolnienia nie był sam fakt choroby, ale przerywane powtarzanie się liczby nieobecności”.

Przepis ten enumeratywnie wylicza nieobecności w pracy, które nie mogą być brane pod uwagę uzasadniając usprawiedliwioną nieobecność w pracy są to nieobecności w związku ze: strajkiem, wypadkiem przy pracy, leczeniem raka lub innej poważnej choroby, urlopem macierzyńskim, porodem, karmieniem piersią i urlopem. Przyczyna nieobecności pracownika omawianego kazusu nie znajduje się wśród wyjątków co nie musi jednak oznaczać, że jest to podstawa do rozwiązania umowy o pracę. Organy władzy sądowniczej zamiast chronić interesy pracownika i konstytucyjne prawo do ochrony zdrowia przechyliły szalę na stronę firmy i orzekły na jej korzyść uzasadniając, że pracownik przekroczył limity nieobecności wyznaczone przez prawo.

Zmiany w Statucie Pracowników ograniczające prawo do zwolnienia pracownika podczas usprawiedliwionej nieobecności.

Na kilka dni przed napisaniem niniejszego artykułu został wydany Dekret Królewski nr 18/2020 z dnia 18 lutego, który uchyla art. 52 lit. d) Statutu Pracowników. Omawiany artykuł był też przedmiotem orzeczenia wydanego przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.[1]

Zgodnie z zasadą prawa UE każdą sytuację należy oceniać zgodnie z zasadą proporcjonalności.[2] TSUE orzekając we wspomnianym wyroku stwierdził, że art. 52 lit. d) jest stosowany automatycznie i oceniany wyłącznie pod względem przestrzegania limitu czasowej nieobecności pracownika w pracy co wymaga natychmiastowej korekty regulacyjnej w celu zapewnienia właściwego stosowania doktryny ustanowionej przez TSUE. Zaznaczył również, że „Art. 52 lit. d) powinien być stosowany wyłącznie w wyjątkowych, ograniczonych i uwarunkowanych przypadkach i podlegać szczegółowej analizie adekwatności i proporcjonalności”.  Między innymi ten wyrok był podstawą do uchylenia omawianego przepisu. W uzasadnieniu podano, że osoby cierpiące na przewlekłe choroby mogą być podatne na większą liczbę nieobecności dni w pracy, a zwolnienie z tego powodu może stanowić pośrednią dyskryminację ze względu na niepełnosprawność. [3]

Polskie prawo, a zwolnienie pracownika przebywającego na zwolnieniu chorobowym

Hiszpania po wielu latach stosowania przepisu, który wszedł w życie w 2012 r. ograniczyła możliwość zwolnienia z pracy z powodu usprawiedliwionej nieobecności. Przeanalizujmy teraz jak polskie prawo reguluje podobne przypadki. Jak już zostało wspomniane, Kodeks pracy zabrania rozwiązania umowy o pracę w przypadku usprawiedliwionej nieobecności. Niemniej jednak prawo daje możliwość wypowiedzenia umowy w sytuacji, gdy pracownik zbyt długo lub zbyt często przebywa na zwolnieniu. Kodeks pracy przewiduje dwie możliwości, które są uzależnione od okresu zatrudnienia u danego pracodawcy.

W art. 53 par. 1 pierwsza sytuacja dotyczy pracowników, których niezdolność do pracy z powodu choroby trwa dłużej niż 3 miesiące i byli zatrudnieni u danego pracodawcy nie krócej niż przez okres 6 miesięcy. Druga dotyczy pracowników, których niezdolność do pracy z powodu choroby trwa dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące. Będzie to dotyczyło osób, które były zatrudnione u danego pracodawcy co najmniej 6 miesięcy lub jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana wypadkiem przy pracy albo chorobą zawodową. Jak widać również polskie prawo przewiduje możliwość rozwiązania umowy o pracę podczas usprawiedliwionej nieobecności jeżeli zostanie przekroczony tzw. okres ochronny przewidziany w Kodeksie pracy.

Właściwa interpretacja prawa dostosowana do każdego przypadku

Niewątpliwie niniejszy artykuł porusza dwie skrajne wartości. Ciężko jest waloryzować i oceniać, która z nich jest ważniejsza. Z jednej strony mamy do czynienia z uzasadnionym interesem firmy, która musi mieć do dyspozycji niezbędną do realizacji projektów siłę roboczą w postaci pracowników bez ponoszenia dodatkowych kosztów wynikających z ich nieobecności. Z drugiej strony mamy prawa pracowników, którzy nie mogą być karani za okoliczności osobiste, za które nie ponoszą odpowiedzialności jak w przypadku choroby. Prawo wprowadza pewne ograniczenia po ty by nie stosować nadużyć i żeby chronić interesy każdej ze stron. Niemniej jednak ważne jest aby każdą sytuację oceniać w sposób indywidualny i nie generalizować każdego przypadku, co może doprowadzić do dyskryminacji.

Podstawa prawna:

Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. 1974 nr 24 poz. 141)

Dekret Królewski 4/2020 z dnia 18 lutego 2020 r.

Statut pracowników (Estatuto de los trabajadores)

Źródła:

Regulación del despido objetivo por faltas de asistencia al trabajo justificadas pero intermitentes, dostępne na: www.iberley.es

El Constitucional avala el despido por faltar al trabajo durante la baja médica, dostępne na www.elderecho.com

[1] Wyrok TSUE z dnia 18 stycznia 2018 r. C-270/16, sprawa Ruiz Conejero

[2] Zasada proporcjonalności, mówi że środki zastosowane do realizacji danego celu muszą być proporcjonalne do jego istoty.

[3] Dekret Królewski 4/2020 z dnia 18 lutego 2020 r.

Artykuł Zwolnienie z pracy z powodu usprawiedliwionej nieobecności pracownika pochodzi z serwisu Prawo Hiszpańskie.